بررسي ساختاري و فركتالي پايانه جنوبي گسل نهاوند

گسل نهاوند، با امتداد شمال غرب -جنوب شرق در بخش مياني گسل جوان اصلي زاگرس و در شمال باختر قطعه گسل درود قرار گرفته است. اين گسل با امتداد و شيبN320/70NE و طول در حدود 55 كيلومتر، باعث دگرريختي منطقه مورد مطالعه شده است. آرايش گسل نهاوند و گسل درود بعنوان قطعات گسل جوان زاگرس بصورت امتداد لغز راست بر راست پله است و اين آرايش ساختاري سبب ايجاد كشش در بخش پايانه گسل نهاوند شده است. شواهد صحرايي اعم از جابجايي آبراهه ، جدايش هاي نرمال، ساخت گل منفي و آبراهه هاي موازي نشان دهند رژيم كششي جوان در منطقه است. بررسي خطواره هاي ساختاري و شكستگي هاي مرتبط با گسل با استفاده از تكنيك هاي دورسنجي و نشان مي دهند كه تراكم اصلي خطواره هاي استخراج شده با روند غالب N30W تا N70W است و خطواره ها با روند گسل سازگاري نشان مي دهد. بررسي ابعاد فركتالي خطواره ها و شكستگي هاي منطقه بصورت جداگانه نشان مي دهد كه گسل نهاوند يك گسل پيوسته و مستقيم نيست بلكه بصورت سامانه گسلي نابالغ در منطقه مي باشد.