پيش بيني درگيري تحصيلي بر اساس نيازهاي بنيادين روانشناختي و كمال‌گرايي تحصيلي در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر ملكان

هدف: پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني درگيري تحصيلي بر اساس نيازهاي بنيادين روانشناختي و كمال‌گرايي تحصيلي در دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر ملكان انجام شد. روش‌شناسي: پژوهش حاضر توصيفي-همبستگي بود و جامعه آماري شامل ۲۵۰۰ دانش‌آموز دختر مقطع متوسطه اول شهر ملكان در نيمه دوم سال تحصيلي ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود. نمونه آماري با استفاده از فرمول كوكران ۳۳۳ نفر تعيين شد و نمونه‌گيري به روش خوشه‌اي چندمرحله‌اي صورت گرفت. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي درگيري تحصيلي فريدريكس و همكاران (۲۰۰۴)، نيازهاي بنيادين روانشناختي دسي و ريان (۲۰۰۰)، و كمال‌گرايي تحصيلي استابر و همكاران (۲۰۰۷) بودند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندمتغيره استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه بين نيازهاي بنيادين روانشناختي و درگيري تحصيلي رابطه مثبت و معناداري وجود دارد (r = 0.610). همچنين، كمال‌گرايي مثبت با درگيري تحصيلي رابطه مثبت و معناداري داشت (r = 0.418) و كمال‌گرايي منفي با درگيري تحصيلي رابطه معكوس و معناداري داشت (r = -0.271). تحليل رگرسيون نشان داد كه كمال‌گرايي مثبت، كمال‌گرايي منفي، و نيازهاي بنيادين روانشناختي به ترتيب با ضرايب بتاي 0.220، -0.206 و 0.518 ميزان درگيري تحصيلي دانش‌آموزان را پيش‌بيني مي‌كنند. نتيجه‌گيري: يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه ارضاي نيازهاي بنيادين روانشناختي و تقويت كمال‌گرايي مثبت مي‌تواند به بهبود درگيري تحصيلي دانش‌آموزان كمك كند، در حالي كه مديريت كمال‌گرايي منفي مي‌تواند از كاهش درگيري تحصيلي جلوگيري كند.