مدل‌يابي نقش واسطه‌اي ويژگي‌هاي شخصيتي در رابطهٔ بين مهارت حل ‌‌مسئله با رضايت از زندگي

زمينه و هدف: رضايت از زندگي يكي از مؤلفه‌هاي مهم در پژوهش‌هاي روان‌شناختي است كه افراد در صورت دست‌نيافتن به آن با مشكلات و ناتواني‌هايي مواجه مي‌شوند. هدف از اين پژوهش مدل‌يابي نقش واسطه‌اي ويژگي‌هاي شخصيتي در رابطهٔ بين مهارت حل مسئله با رضايت از زندگي در خانواده‌ها بود.روش‌بررسي: اين پژوهش به‌روش توصيفي‌همبستگي انجام شد. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي زوج‌هاي مراجعه‌كننده به مراكز مشاورهٔ مناطق دو و پنج شهر تهران در نيمهٔ دوم سال ۱۳۹۷ و نيمهٔ اول سال ۱۳۹۸ به تعداد ۱۲۸۳ نفر تشكيل دادند كه از بين آن‌ها ۲۹۰ نفر به‌روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌هاي لازم، پرسش‌نامهٔ شخصيتي پنج‌عاملي نئو (مك‌كري و كاستا، ۲۰۰۴)، پرسش‌نامۀ حل مسئله (هپنر و بيكر، ۱۹۹۷) و پرسش‌نامۀ رضايت از زندگي (دينر و همكاران، ۲۰۰۳) به‌كار رفت. به‌منظور تحليل داده‌ها، علاوه‌بر شاخص‌هاي آمار توصيفي از ضريب همبستگي پيرسون و روش آماري معادلات ساختاري در سطح معناداري ۰٫۰۵ در نرم‌افزارهاي SSPS و AMOS استفاده شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد، اثر كل رضايت از زندگي بر متغير مهارت‌هاي‌ حل مسئله معنادار بود (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۴۳۹=β)؛ همچنين اثر مستقيم رضايت از زندگي بر متغير مهارت‌هاي‌ حل مسئله معنادار بود (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۲۸۵β=). اثر غيرمستقيم رضايت از زندگي با ميانجي‌گري ويژگي‌هاي شخصيتي بر متغير مهارت‌هاي‌ حل مسئله، با استفاده از روش برآورد بوت‌استرپ، معنادار بود (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۱۵۴β=). مدل پژوهش از برازش خوبي برخوردار بود (۱٫۵۳۷=df/X2 و ۰٫۹۹۶=CFI و  ۰٫۹۹۴GFI=، ۰٫۹۹۰=AGFI و ۰٫۰۳۱=RMSEA). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه‌گيري مي‌شود، مدل ساختاري پژوهش با داده‌هاي گردآوري‌شده برازش دارد و براي تبيين رضايت از زندگي در خانواده‌ها مي‌توان از متغير مهارت حل مسئله با ميانجي‌گري ويژگي‌هاي شخصيتي استفاده كرد.