بررسي تجربي اثر تنش بر مشخصه‌هاي مغناطيسي يك نمونه فولادي

زيردريايي‏ها با بدنه فرومغناطيس پيش از دريانوردي براي جلوگيري از آسيب و شناسايي با مين‎هاي دريايي و سامانه‎هاي هوابرد، مغناطش‌زدايي مي‏شوند. افزايش مغناطش پسماند بدنه‏ي زيردريايي‏ها پس از فرآيند مغناطش‌زدايي، به دليل بالا و پايين رفتن شناور، مي‏تواند اثر مغناطش‏زدايي را كاهش دهد. در اين پژوهش براي بررسي اثر تنش وارد شده بر مغناطش بدنه شناور، اثر فشار هيدروستاتيكي دروني بر مشخصه‏هاي مغناطيسي نمونه‎ي مدل زيردريايي پيش و پس از فرآيند وامغناطش بررسي شد. با كاربست فشار از 0 تا 60 بار، تغييرات مشخصه‏هاي مغناطيسي به كمك حسگرهاي مغناطيسي چيده شده در نقاط مشخص زير بدنه آن ثبت شد. نتايج نشان مي‌دهد با افزايش فشار تا 60 بار، پيش از مغناطش‌زدايي، مؤلفه‏هاي ميدان مغناطيسي برآمده از تنش دروني نمونه به صورت خطي افزايش و با برداشتن فشار به صورت نمايي كاهش يافته و در نهايت در حدود 6 درصد به مغناطش هميشگي افزوده شده است. اگرچه پس از مغناطش‏زدايي، مؤلفه‏هاي ميدان مغناطيسي برآمده از تنش دروني نمونه، به صورت خطي افزايش يافته است. سپس با كاهش فشار تا 0 بار، مؤلفه‏هاي ميدان مغناطيسي نمونه كاهش  نيافته و ميدان مغناطيسي ناشي از تنش پسماند به ميزان 27 درصد افزايش يافته است. از اين رو، اثر تنش در آن باقي ماند كه سبب كاهش عملكرد فرآيند مغناطش‏زدايي دي‏پرمينگ شد. همچنين براي بررسي بيشتر روند افزايش مشخصه‎هاي مغناطيسي در فشارهاي 30 و 45 و 60 بار پس از مغناطش‌زدايي ارزيابي شد.