مكان هاي سوم شهري و پايداري اجتماعي مناطق شهر اصفهان

مكان هاي سوم به عنوان محل اجتماع؛ توسط تعامل اجتماعي و شبكه ها شكل مي گيرند و مي توانند در تعيين الگوهاي انسجام و مشاركت در نهادها و فرآيندهاي اجتماعي تأثير بسزايي داشته باشند؛ مقاله حاظر به لحاظ هدف توسعه اي كاربردي و از لحاظ روش شناسي توصيفي-تحليلي مبتني بر مطالعات كتابخانه اي و بررسي هاي ميداني مي باشد. حجم نمونه اين پژوهش 25 نفر از متخصصين و كارشنان مديريت شهري و اساتيد دانشگاه مي باشند . با توجه به مباني نظري شاخص هاي 8 گانه مكان هاي سوم شامل(پويايي و سرزندگي، آسايش و امنيت، دسترسي، دعوت كنندگي،  انعطاف پذيري، عملكرد، معنا و محتوا ،فرم)، و شاخص هاي 6 گانه پايداري اجتماعي(تعامل اجتماعي، امنيت اجتماعي، عدالت اجتماعي، مشاركت اجتماعي،حس تعلق اجتماعي و هويت اجتماعي) استخراج شد. هدف اين پژوهش، بررسي نقش مكان هاي سوم در پايداري اجتماعي مناطق شهري اصفهان؛ و كشف روند الگو جهت طبقه بندي مؤلفه هاي پايداري اجتماعي و نقش مكان هاي سوم بر آن ها با استفاده از روش ديمتل به منظور تجزيه و تحليل و رتبه ندي عوامل علي و معلولي با رويكرد آينده پژوهي مي باشد، نتايج حاصل از تجزيه و تحليل  علي و معلولي ديمتل نشان مي دهد كه پويايي و سرزندگي و انعطاف پذيري، اصلي ترين و تأثيرگذارترين عوامل در افزايش پايداري اجتماعي شهر اصفهان هستند. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه، با توجه به درهم آميزي مؤلفه ها و شاخص هاي مفهوم مكان سوم با ابعاد مختلف شهر، نقش آن بر جوانب مختلف پايداري از جمله پايداري اجتماعي انكارناپذير مي باشد و  در خصوص مناطق شهري اصفهان به خوبي قابل استناد مي باشد.