شگرد بلاغي فراخواني در غزل معاصر فارسي (مطالعه موردي داستان حضرت يوسف(ع) در غزليات اميد صباغ نو)

با بهره گيري از شگرد بلاغي فراخواني شخصيت اين امكان براي شاعران و نويسندگان مهيا مي‌شود تا با برقراري ارتباط بين سنت و مدرنيته و با تكيه بر ميراث گذشتگان، هيجانات و دغدغه‌هاي فكري و ديدگاه‌هاي خود را بيان كنند و آن را با جريانات معاصر خويش همسو سازند. ارزش هنري فراخواني به توانايي شاعر در نحوه گزينش و تعامل با شخصيت، بستگي دارد. اين تعاملِ بين شاعر با سنت فراخوانده شده، زمينه ساز حضور انديشه‌هاي اجتماعي، تاريخي و اسطوره‌اي در شعر مي‌شود. غزليات اميد صباغ نو نمايشگاه تجربياتِ همراه با خيال‌هاي شاعرانه است كه مضامين تغزلي شعر او با تصاوير و مضامين برگرفته از سنت‌ها آميخته است. اين نوع بيان هنري جنبه‌هاي اقناعي كلام او را تقويت و قدرت القايي شعرش را افزايش داده است. اين پژوهش با هدف بررسي شگرد فراخواني داستان حضرت يوسف(ع) و جايگاه آن در زيبايي غزليات اميد صباغ نو در پي پاسخ به اين سوال است: داستان حضرت يوسف ع) چگونه در غزليات اميد صباغ نو فراخواني شده است؟ در اين غزل ها چه تغييراتي در اصل داستان حضرت يوسف(ع) صورت گرفته است؟ روش تحقيق توصيفي -تحليلي است. اميدصباغ نو با تصرف در ماجراها و گزاره‌هاي اصلي داستان حضرت يوسف(ع) مضاميني نو و تصاويري جديد خلق مي‌كند و ويژگي‌هاي معنايي و خوشه‌هاي تصويري شعر او در محوريت با داستان حضرت يوسف(ع)، حاصل رابطۀ تعاملي مجموعه‌اي از مضامين و تصاويري است كه  شاعر  تجارب شخصي و تلقيات خود را در قالب آن داستان با نگاهي ادبي همراه با دخل و تصرف در رفتار و گفتار شخصيت‌هاي اين داستان با چاشني طنز  ابراز داشته است. نمودهاي اين داستان در اشعار او در چهار محور حسن يوسف(ع)، برادران يوسف(ع)، پيراهن يوسف(ع) و خواب يوسف(ع) بررسي شده است.