كاستي هاي تلويزيوني در تبليغ دين

تلويزيون جمهوري اسلامي ايران به عنوان بزرگترين و مؤثرترين وسيله ارتباط جمعي، خود را از پايگاه ديني تعريف و رسالت تبليغي خويش را بر آن استوار نموده است. اقتضائات رسانه‏اي و نوع رويكرد و عملكرد اين رسانه، همواره مجال بحث از قابليت و ظرفيت اين ابزار براي چنين رسالتي را فراهم نموده است. اين مقاله با رويكرد نظري، تحليلي و پيمايشي، در تلاش است تا با برجسته نمودن برخي مشكلات فراروي تلويزيون براي تبليغ دين و مقايسه فضاي رسانه‏ اي آن با فضاي رسانه‏ هاي سنتي، به افقي از قابليت تلويزيون براي تبليغ دين دست يابد. به نظر مي‏ رسد، فضاي تبليغي در رسانه ملي داراي اقتضائات خاص خود است و همچون فضاي تبليغ سنتي، داراي نقاط قوت و ضعف است. بايد به تناسب اقتضائات تبليغ دين از رسانه ملي در اين زمينه بهره گرفت و در بهره ‏گيري از آن بايد به مؤلفه ‏هاي پيام دين توجه ويژه نمود.