رفتار پراكندگي كاني مونت موريلونيت از ديدگاه ريزساختاري و بزرگ ساختاري

هدف از اين پژوهش بررسي علل ايجاد پراكندگي ساختار مونت موريلونيت متاثر از خصوصيات شيميايي مايع منفذي خاك از جمله pH آن است. به منظور دستيابي به اين هدف، با استفاده از خاك رسي بتنونيت كه بخش عمده آن شامل كاني مونت موريلونيت باشد، ابتدا در شرايط آزمايشگاهي با تركيب خاك و الكتروليت هاي حاوي سولفات سديم و هيدروكسيدسديم، نمونه هايي با ساختار پراكنده تهيه شد. سپس با استفاده از اسيدسولفوريك، pH نمونه هاي مورد مطالعه را تغيير داده و با آزمايش هاي فيزيكي و تحليل هاي ريزساختاري، تغيير رفتار خاك ارزيابي شده است. نتايج بيانگر آن است كه در حضور كاتيون سديم، با غلظت پايين ميزان پراكندگي ساختار كاني مونت موريلونيت افزايش يافته و با بيشتر شدن غلظت الكتروليت، ساختار خاك به حالت مجتمع تبديل مي شود. از طرفي در نمونه هاي با حداكثر ساختار پراكنده و غلظت مشخص كاتيون سديم، افزايش غلظت يون هيدروژن قابليت پراكندگي ذرات رسي را كاهش مي دهد به نحوي كه تغييرات موجود متاثر از pH و تابعي از منشا آنيوني الكتروليت موجود در خاك است. تصاوير SEM صحت تغيير آرايش سطوح رسي ناشي از تغيير pH را تاييد مي كنند. همچنين تغيير كاهش محل قله اصلي، در طرح پراش پرتو X نمونه هاي بتنونيت پراكنده حاوي اسيد، مويد كاهش قابليت پراكندگي ساختار ناشي از كاهش pH است.