تاملي بر تاثير ميانقابهاي آجري در عملكرد لرزه اي سازه هاي بتني

در ايران ساختمانها معمولاً بدون درنظر گرفتن اثر ميانقابهاي آجري در رفتار لرزه اي سازه ها، طراحي مي شوند. مشاهدات تجربي در زلزله هاي گذشته نشان دهنده اين واقعيت است كه وجود ميانقابها باعث افزايش سختي جانبي شده و در نتيجه سازه داراي پاسخ متفاوتي به تحريكات زمين خواهد بود. تنها توصيه آيين نامه طراحي ساختمانها در برابر زلزله در اين زمينه، كاهش زمان تناوب سازه به ميزان 20 درصد است، بديهي است كه با توجه به تعداد قابهاي ميانپُر، نوع ميانقاب و نحوه آرايش آنها، اين توصيه براي تمامي حالتهاي گوناگون ممكن درست نيست، بلكه بايد با درنظر گرفتن عملكرد واقعي قابهاي ميانپُر در هر حالت، ضوابط خاص آن را ارائه كرد. در اين مقاله، پس از بررسي ضابطه ارائه شده در آيين نامه 2800 براي ساختمانهاي با جداگرهاي ميانقابي، رفتار لرزه اي دو نمونه سازه بتني طراحي شده مطابق با آيين نامه هاي آبا و 2800، ارزيابي شده است. با استفاده از تحليلهاي استاتيكي و ديناميكي غيرخطي و با مدلسازي ميانقابها براي تحليل، هر يك از اين سازه ها در حالتهاي سازه داراي ميانقاب و سازه بدون ميانقاب، بررسي و مقايسه شده اند. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه تاثير ميانقابهاي آجري را بر رفتار لرزه اي سازه هاي بتني نمي توان ناديده گرفت؛ بلكه با توجه به نحوه آرايش ميانقابها، جنس آنها و سختي قابهاي ميانپُر در هر حالت، با توجه به رفتار متفاوت سازه، بايد نكات خاصي را در هنگام تحليل و طراحي مورد توجه قرار داد.