تأثير اندازه ي دولت بر بهره¬وري نيروي كار و سرمايه در بخش¬هاي ¬كشاورزي و صنعت در ايران

تأثير اندازه ي دولت بر ميزان بهره¬وري عامل هاي توليد در بخش¬هاي اقتصادي، معياري براي سنجش ميزان موفقيت دولت در دستيابي به هدف هاي خود داراي اهميت مي باشد. اين پژوهش تأثير اندازه ي دولت را بر بهره¬وري نيروي كار و سرمايه در بخش¬هاي صنعت و كشاورزي در دوره ي زماني 1385-1350 در ايران مورد بررسي قرار داده است. براي بررسي تأثير دخالت دولت در بازار كار از معيار نسبت شاغلان بخش دولتي به كل شاغلان و براي بررسي تأثير دخالت دولت در بازار سرمايه از معيار نسبت كل هزينه¬هاي دولت در امور اقتصادي به كل سرمايه¬گذاري استفاده شده ¬است. براي تبيين ارتباط بين معيارهاي تعريف شده با بهره¬وري نيروي كار و سرمايه از روش خود توزيع با وقفه¬هاي گسترده بهره گرفته شده است. نتايج بدست آمده نشان داد كه در بلند مدت بين بهره¬وري نيروي كار در بخش كشاورزي و صنعت با اندازه ي بزرگ¬تر دولت ارتباطي غير مستقيم وجود دارد، اما اندازه ي دولت بر بهره¬وري سرمايه در بخش صنعت تأثيري معني¬دار نداشته است. با توجه به نتايج بدست آمده پيشنهاد مي¬شود كه بمنظور منتفع شدن بخش¬هاي اقتصادي مورد بررسي از جريان دخالت دولت در امور اقتصادي، دولت بيش تر سرمايه¬گذاري انجام شده در بخش كشاورزي را روي نيروي انساني متمركز نمايد. در بخش صنعت نيز توجه دولت بيش تر به فعاليت¬هاي زيرساختي و در اولويت قراردادن سرمايه¬گذاري¬هاي مكمل با سرمايه-گذاري¬هاي قبلي معطوف شود.