مقايسه پيشرفت تحصيلي دانش آموزان محبوب و منزوي

هدف از انجام اين پژوهش كه به روش توصيفي ـ مقايسه‌اي انجام شده، مقايس? پيشرفت تحصيلي دانش‌آموزان محبوب و دانش‌آموزان منزوي بوده است. كلي? دانش‌آموزان پسر سوم راهنمايي ناحي? 2 شهر شيراز جامعة تحقيق را تشكيل مي‌دادند. به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي از بين مدارس راهنمايي پسرانة شهر شيراز، 4 مدرسه به‌صورت تصادفي انتخاب و به دانش‌آموزان كلاس‌هاي سوم راهنمايي اين مدارس (490 نفر) آزمون جامعه‌سنجي داده شد. از دانش‌آموزان خواسته شد كه از بين افراد كلاس خود فردي را انتخاب كنند كه ترجيح مي‌دهند با او بازي كنند يا به گردش بروند. ملاك انتخاب افراد منزوي اين بود كه هيچ‌كدام از همكلاسي‌ها آنها را انتخاب نكرده باشند. بر همين اساس تمام دانش‌آموزاني كه هيچ‌كدام از همكلاسي‌ها آنها را انتخاب نكرده بودند، به‌عنوان افراد منزوي تعيين شدند (36=n). به‌منظور داشتن تعداد مساوي براي مقايسه، 36 نفر نيز از دانش‌آموزاني كه داراي بالاترين پايگاه جامعه‌سنجي بودند و بيشتر از همه انتخاب شده بودند، به‌عنوان گروه محبوب تعيين شدند دانش‌آموزان محبوب را حداقل يك چهارم همكلاسي‌ها انتخاب كرده بودند. ميانگين مركب نمره‌هاي درسي سالهاي اول و دوم راهنمايي دانش‌آموزان دو گروه به‌عنوان شاخص پيشرفت تحصيلي در نظر گرفته شد. ميانگين نمره‌هاي درسي دو گروه روش آماري t مستقل مقايسه شدند. نتايج نشان داد كه ميانگين نمره‌هاي درسي دانش‌آموزان محبوب به‌طور معناداري از ميانگين نمره‌هاي درسي دانش‌آموزان منزوي بيشتر است (001/0P<). اين نتايج نشان مي‌دهند كه شايستگي‌هاي اجتماعي و تحصيلي مستقل از يكديگر نيستند. از اين‌رو ممكن است با افزايش مهارت‌هاي تحصيلي دانش‌آموزان منزوي، ميزان پذيرش اجتماعي آنها نيز افزايش يابد.