تجارب زنان مدير از رهبري در آموزش عالي؛ يك مطالعه كيفي

هدف اصلي اين پژوهش «بررسي تجارب زنان مدير از رهبري در آموزش عالي ايران» است. در اين پژوهش از روش تحقيق كيفي از نوع پديده‌شناسي (فنومنولوژي) توصيفي استفاده گرديده است. جامعة پژوهش شامل كلية زنان داراي رتبة دانشگاهي بوده است كه داراي سِمت‌هاي مهم دانشگاهي در سطح استان اصفهان بوده‌اند. نمـونه‌گيري به روش مبتني بر هدف و با استفاده از روش گلولة برفي از افراد مهم آغاز شده و تا پايان اشباع اطلاعات ادامه يافت. در پايان تعداد مشاركت‌كنندگان به 8 نفر رسيد. جمع‌آوري اطلاعات با استفاده از مصاحبة عميق و ضبط به وسيله دستگاه MP3 انجام شد. در تجزيه و تحليل اطلاعات از روش 7 مرحله‌اي كلايزي استفاده شد. يافته‌هاي به‌دست آمده شامل عوامل و موانع موفقيت زنان مدير در دانشگاه بود كه موانع موفقيت در 3 مؤلفة اصلي و 8 زيرمؤلفه قرار گرفت كه عبارت بودند از عوامل اجتماعي، عوامل سازماني و عوامل فردي، لازم به ذكر است كه هر كدام از اين 8 زيرمؤلفه خود زيرمؤلفه‌هاي ديگري داشت كه در كل 61 مؤلفه را تشكيل مي‌دادند، همچنين عوامل موفقيت در 7 مؤلفة اصلي و 19 زيرمؤلفه دسته‌بندي شدند كه عبارت بودند از نگرش مثبت اطرافيان، ويژگيهاي شخصيتي زنان، نگرش‌هاي فردي زنان، نگرش‌هاي جامعه، مهارتهاي مديريت و رهبري، عوامل خانوادگي والدين و محيط دانشگاهي و آزاد، هر كدام از اين 18 زيرمؤلفه خودداراي زيرمؤلفه‌هاي ديگري بودند كه در مجموع مي‌توان به 191 مؤلفه اشاره كرد. يافته‌هاي اين مطالعه نشان مي‌دهد كه زنان در آموزش عالي ايران با وجود موانع متعددي كه در سر راهشان قرار گرفته به ارتقاي مهارتهاي مديريت و رهبري پرداخته و جايـگاه خود را به‌عنوان مدير موفق تثبيت كرده‌اند. آنان توانسته‌اند ديدگاه منفي جامعه را به‌سوي نگرش‌هاي مثبت‌تري نسبت به زنان سوق دهند.