ارزيابي دروني دوره دكتري زبان و ادبيات فارسي دانشگاه تهران مطالعه موردي

در طي دو دهة گذشته، اغلب نظام‌هاي آموزش عالي جهان كوشش‌هايي براي انجام ارزيابي و بهبود كيفيت آموزش، پژوهش و عرضة خدمات تخصصي در سطح دانشگاه و نيز در سطح نظام‌هاي آموزش عالي انجام داده‌اند.كشورهايي كه به كسب تجربة موفق در اين زمينه نايل آمده‌اند، به انجام ارزيابي مستمر پرداخته‌اند و از ارزيابي دروني به‌عنوان رويكردي زيربنايي با هدف اشاعة فرهنگ كيفيت استفاده كرده‌اند. در ايران نيز اجراي طرحهاي مربوط به ارزيابي مستمر از سال 1375 آغاز شد. پس از آن كوشش‌هايي در انجام ارزيابي دروني در گروههاي آموزشي دانشگاهي به عمل آمده است. در اين راستا ارزيابي كيفيت دوره‌هاي دكتري نيز به‌علت نقش اين دوره‌ها در تربيت افراد متخصص و انجام پژوهش و توليد دانش، از اهميت بسزايي برخوردار است. بنابراين امروزه ارزيابي كيفيت دوره‌هاي دكتري در نظام‌هاي ارزيابي دانشگاهها مدنظر قرار مي‌گيرد. اين پژوهش از نوع كاربردي و روش تحقيق آن توصيفي ـ تحليلي است و براي انجام آن از ابزارهاي كمي (پرسشنامه) بهره گرفته شده است. جامعة مورد مطالعه شامل: 1ـ مديرگروه 2ـ اعضاي هيأت علمي 3ـ دانشجويان دورة دكتري 4ـ دانش‌آموختگان و كارفرمايان است. با توجه به كوچك بودن جامعة مورد مطالعه و به‌منظور بررسي عميق آن سرشماري كامل انجام شده است. در نهايت با توجه به داده‌هاي به‌دست آمده، ميزان مطلوبيت هر يك از عوامل مورد ارزيابي به اين ترتيب است: عامل اول ـ دانشجويان: مطلوب؛ عامل دوم ـ اعضاي هيأت علمي: مطلوب؛ عامل سوم ـ برنامة درسي: نسبتاً مطلوب؛ عامل چهارم ـ منابع كالبدي: نسبتاً مطلوب؛ عامل پنجم ـ فرايند تدريس و يادگيري؛ نسبتاً مطلوب؛ عامل ششم‌ـ دانش‌آموختگان: نسبتاً مطلوب؛ عامل هفتم ـ مديريت گروه: مطلوب.