چارچوب مفهومي تاتير رهبري تحول آفرين بر فرهنگ سازماني

تحولات جديد در نظريه‌هاي رهبري، از نظريه‌هاي رهبري كاريزماتيك، كه رهبر را موجودي غيرمعمولي فرض مي‌كرد و پيروان را وابسته به رهبري مي‌دانست، به سمت تئوري‌هاي نئوكاريزماتيك و رهبري تحول‌آفرين كه به توسعه و توانمندسازي پيروان جهت عملكرد مستقل توجه مي‌كنند، انتقال يافته است. به دليل توجه فزاينده به عامل رهبري در ايجاد تحولات سازماني در سطح دنيا و كليدي بودن عامل فرهنگ در انجام اين امر،موجب شد تا در اين مقاله با تكيه بر ادبيات تحقيق در مفاهيم رهبري تحول‌آفرين و فرهنگ سازماني، تأثير رهبري تحول‌آفرين را بر روي فرهنگ سازماني مورد بررسي قرار داده و چارچوبي مفهومي در اين زمينه ارائه نمائيم. نتايج اين تحقيق حاكي از آن است كه رهبران سازمان‌ها مي‌توانند با توسعه مشخصات رهبران تحول‌آفرين در خود موجبات تغيير در فرهنگ را در راستاي اهداف سازمان فراهم نموده و در نهايت سبب ايجاد تحولات اساسي در سازمان شوند.