روش شناسي تحقيقات علي-مقايسه اي در حوزه ي امنيت

هدف از مقاله‌ي حاضر بررسي روش‌شناسي تحقيق در حوزه‌ي امنيت است. روش‌شناسي تحقيق فرايندي است كه از طريق آن شواهد لازم، گردآوري و تبديل به يافته‌ مي‌شود. بنابراين، چگونگي گردآوري و تفسير داده‌ها به نحوي كه ابهام حاصل از آن‌ها به حداقل ممكن كاهش يابد، به روش‌شناسي تحقيق مربوط است. يكي از مهم‌ترين فعاليت‌هاي مربوط به روش‌شناسي تحقيق، تعيين نوع يا طرح تحقيق است. طرح‌هاي تحقيق را به صورت كلي به دو دسته‌ي كمّي و كيفي تقسيم مي‌كنند. پژوهش تاريخي، اقدام پژوهشي، قوم نگاري و ... از جمله طرح‌هاي تحقيق كيفي محسوب مي‌شوند. مهم‌ترين طرح‌هاي تحقيق كمّي عبارتند از تحقيق توصيفي، تحقيق رابطه‌اي (همبستگي و علّي- مقايسه‌اي) و تحقيق آزمايشي. در اين مقاله كاربرد روش تحقيق علّي- مقايسه‌اي يا پس رويدادي، در حوزه‌ي امنيت مطرح شده است. به اين منظور، با استفاده از روش كتابخانه‌اي، تعدادي از پژوهش‌هاي انجام شده كه در آن‌ها از روش علّي مقايسه‌اي استفاده شده بود، مورد بررسي قرار گرفت و چگونگي كاربرد اين روش در حوزه‌ي امنيت تشريح گرديد.