تاثيرات سرمايه‌گذاري‌هاي عمراني در توانمندسازي روستاها

يكي از اساسي‌ترين اهداف استقرار دولت‌ها فراهم ساختن رفاه و توسعه براي جامعه است. توسعه روستايي از برنامه‌هاي توسعه هر كشور به‌شمار مي‌رود كه براي دگرگون‌سازي ساخت اجتماعي ـ اقتصادي جامعه روستايي به كار مي‌رود. اين برنامه‌ها را دولت و كارگزاران آن در مناطق روستايي به اجرا درمي‌آورند. در ايران دولت به‌منظور دستيابي به توسعه روستايي از ابزارهاي مختلف استفاده كرده و اقدامات متعددي را به مرحله اجرا درآورده است. سرمايه‌گذاري‌هاي عمراني از مهم‌ترين ابزارهاي دولت در اين زمينه است. بخشي از پيامدهاي سرمايه‌گذاري عمراني را مي‌توان در نظام اجتماعي شاهد بود، كه در اينجا محور توانمندسازي در روستاهاي بخش ابوزيدآباد مورد توجه قرار گرفته است. طي دوره 1387-1374 مبلغ 7741 ميليون ريال در روستاهاي ناحيه به صورت نقطه‌اي و معادل 25817 ميليون ريال به شكل غيرمستقيم (پهنه‌اي) هزينه شده است. تحقيق حاضر از نوع بنيادي ـ كاربردي و روش انجام آن توصيفي ـ تحليلي است. براي اجراي اين تحقيق از روش‌هاي كتابخانه‌اي و پيمايشي استفاده شده است. حجم نمونه با استفاده از روش كوكران، 183 نفر تعيين گرديد. تعداد نمونه‌ها براساس سهم جمعيتي در روستا توزيع شد و به صورت تصادفي مورد پرسشگري قرار گرفت. داده‌ها با بهره‌گيري از نرم‌افزار SPSS از طريق تعيين ضريب همسبتگي كندال b تجزيه و تحليل شدند. نتيجه مطالعات ميداني نشان مي‌دهد كه همبستگي و رابطه معناداري ميان ميزان سرمايه‌گذاري عمراني و توانمندسازي روستاها وجود ندارد و بعد از گذشت 30 سال از برنامه‌ريزي و اجراي برنامه‌هاي عمراني بعد از انقلاب، جامعه روستايي چونان تابعي از تحولاتي پنداشته مي‌شود كه در سطوح بالاتر رخ مي‌دهند. بنابراين هنوز روستاييان نقش تعيين‌كننده‌اي براي خود قايل نيستند و همين امر باعث مي‌گردد تا نوسان در سرمايه‌گذاري‌ها، مسائل اجتماعي به‌ويژه توانمندسازي روستاها را چندان متأثر نسازد.