مدل سه عاملي فاما و فرنچ با تاكيد بر صرف ارزش؛

Fama and French Three Factors and Value Premium; Critical Viewpoints

يكي از پيشرفت هاي مهم در تيوري مالي طي چند دهه اخير، توانايي بحث پيرامون ريسك به شيوه قابل سنجش بوده است. در صورت علم به چگونگي اندازه گيري صحيح ريسك هاي مالي و قيمت‌گذاري منصفانه آنها، مي توانيم دارايي هاي ريسكي را بطور مناسب ارزش گذاري كنيم. اين امر به نوبه خود باعث افزايش كارايي و تخصيص بهينه منابع در سيستم مالي خواهد گرديد. سرمايه گذاران قادر خواهند بود تا پس اندازشان را بين انواع اوراق بهادار ريسكي تخصيص دهند، از طرف ديگر مديران نيز مي توانند تا از ميان منابع سرمايه اي كمياب به نحو احسن وجوه حاصل از سهامداران و اعتباردهندگان را تحصيل كنند. مدل قيمت گذاري دارايي سرمايه اي به عنوان اولين مدل تعادلي، تشريحي عقلايي از رابطه ريسك و بازده ارايه مي كند. در راستاي بسط مدل و استفاده از فروض عقلايي ساده تر، مدل قيمت گذاري آربيتراژ مطرح گرديد. فاما و فرنچ ادعا مي كنند كه مدل سه عاملي ايشان توضيح بهتري از بازده ارايه مي كند. اين مقاله به بررسي مدل يادشده و تشريح نتايج تحقيق انجام شده در اين خصوص پرداخته و در نهايت تقابل نظرات نظريه پردازان مالي در اين خصوص مطرح مي شود.

Capital asset pricing, as one of the basic theories in finance and investment area, develops a model for estimation of expected rate of return and equity cost of capital. This model has many applications in the field of finance. One of anomalies in the capital asset pricing model is the value premium that its proponents believe this risk premium is compensation for a risk not mentioned in original model. Researchers (such as fama & french) believe that if we ignore the value premium, the expected rate of return estimated by CAPM would be biased. This research is going to evaluate the value premium in Tehran Stock Exchange and its role in asset pricing. Finally, critical viewpoints would also be analyzed.