بررسي رابطه خودآگاهي در موقعيت شغلي با رضايت شغلي مديران فروش سازمان مديريت صنعتي ايران

بررسي رابطه خودآگاهي در موقعيت شغلي با رضايت شغلي مديران فروش سازمان مديريت صنعتي ايران

هدف: درنظريه هاي اصلي پيشرفت شغلي يك پيش فرض عمده وجود دارد داير بر اين كه خودشناسي براي پيشرفت در شغل و افزايش رضايت شاغلين ضروري است. اين پژوهش به بررسي رابطه بين خودآگاهي در موقعيت شغلي و رضايت شغلي افراد مي پردازد. روش تحقيق: از بين شركت كنندگان در كلاس هاي آموزشي سازمان مديريت صنعتي ايران نمونه اي شامل30نفر از مديران فروش به طور تصادفي انتخاب شد. دو آزمون خودآگاهي موقعيتي در كار و رضايت شغلي اجرا و داده ها به روش همبستگي و رگرسيون بررسي شد. يافته‌ها:اين بررسي نشان داد كه بين خودآگاهي در موقعيت خصوصي و رضايت شغلي رابطه مثبت معناداري وجود دارد و مي‌توان رضايت شغلي را از روي خودآگاهي فرد در موقعيت خصوصي پيش بيني كرد. نتيجه‌گيري: در نتيجه شناخت بيشتر افراد نسبت به تجارب دروني، احساس ها، هيجان ها و ارتباط خود با ديگران مي تواند بر رضايت شغلي آنان تاثير مثبت بگذارد.

One of the most fundamental assumptions of career advancement underlies the prominent role of self awareness in providing the individual with more job satisfaction. The paper explores the relationship between self awareness in professional setting and job satisfaction; therefore, 30 individuals were randomly selected among from the sales managers receiving educational training in Iran’s industrial management institute. The tools employed involved situational self awareness at work and job satisfaction and the obtained data was analyzed using correlation and regression methods. Results revealed that self awareness in personal setting is highly, positively correlated to job satisfaction and awareness in personal setting can be considered as one of the largest predictors toward job satisfaction, it can be concluded that acquiring more detailed knowledge relating to internal experience, feelings, emotions and one’s relation with others exerts positive effect upon individuals’ job satisfaction.