چالش‌هاي نظام مديريتي محله ‌محور در توسعه پايدار كلان‌شهر تهران

چالش‌هاي نظام مديريتي محله ‌محور در توسعه پايدار كلان‌شهر تهران

ساختار مديريت در كلان‌شهرهاي ايران، و بالاخص تهران، همان ويژگي‌ها و محدوديت‌هاي ساختاري شبه‌مدرنيستي نظامِ كلان مديريت شهري كشور يعني غير مشاركتي، متمركز، بخشي، از بالا به پايين، بوروكراتيك، سياست‌زده، فاقد انديشه و فرايند توسعه شهري، فاقد التزام عملي به اصول و برنامه‌هاي توسعه شهري، فاقد برنامه‌ريزي نظام‌مند و ظرفيت‌هاي لازم براي تحقق توسعه شهري، فاقد انطباق سلسله‌مراتب ساختار مديريتي با سازمان فضايي شهر، فاقد انتظام سازماني از حيث مغايرت ساخت با كاركرد، فاقد انتظام ساختاري از حيث ارتباط لازم سطوح ساختار سازماني، وجود خلا در برخي عناصر ساختاري مصوب در ساختار موجود، وجود عناصر ساختاري خارج از ضرورت و اراده سازمان در ساختار موجود، انعطاف نداشتن الگوي ساختار سازماني در زمينه مشاركت در فعاليت‌هاي گروهي درون‌سازماني و در نهايت، پايداري ساختاري در برابر تحول است. به عبارت ديگر، ساختار مديريت شهري تهران و ساير كلان‌شهرهاي ايران، به‌رغم شكل‌گيري شوراهاي اسلامي شهر، ويژگي‌هاي يك مديريت محلي ـ مشاركتيِ مدرن و دموكراتيك را ندارد. به‌گونه‌اي كه در اين نظام، ارتباط ارگانيك ميان شورا، شهرداري و شهروندان ديده نمي‌شود. اين موضوع، از سويي پرداختن به مباحث جديد مديريت شهري و تغييرات بنيادي سازوكارهاي حاكم بر وضعيت موجود مديريت شهرهاي ايران و به‌ويژه كلان‌شهر تهران را در كانون توجه مديران و صاحب‌نظران مطالعات شهري قرار مي‌دهد و از ديگر سو، مطالعه تجارب ارزشمند جهاني، ما را از چالش‌هاي مديريتي، نيروي انساني، منابع مالي، حقوقي و قانوني در جهت تحقق مطلوب يك نظام مديريتي محله‌محور در ايران آگاه مي‌سازد.