الگوي پوشش در داستان خسرو و شيرين نظامي

توصيف مختصات ظاهري شخصيت داستاني يكي از عناصر اصلي شخصيت‌پردازي است كه شامل وصف چهره، اندام، پوشش و حركت مي‌شود. از اين بين عنصر پوشش در داستان‌هاي نظامي گنجوي، از عناصر برجسته‌اي است كه علاوه بر پرداخت زيبايي شخصيت، از لحاظ جمال‌شناسي نيز قابل بررسي و تامل است. اصل پوشيدگي در زمان تاريخي وقوع داستان (دوران ساساني) معادل پرهيزكاري است و در زمان بازآفريني داستان نيز به دلايل مذهبي و فرهنگي، پوشيدگي نشانه فضيلت اخلاقي است. از سوي ديگر در سنت ادبي فارسي به ندرت با توصيف برهنگي مواجهيم. حكيم گنجه با توجه به فرهنگ، تاريخ داستان و سنت ادبي به ترسيم شكل ظاهري شخصيت‌ها و طبعاً پوشش آن‌ها مي‌پردازد. در اين مقاله برآنيم با بررسي انواع پوشش در داستان خسرو و شيرين و مطابقت آن با الگوهاي پوشش در زمان ساساني و سلجوقي، به تصوير كلي پوشش در سخن نظامي دست يابيم.