آسيب‌شناسي سياست‌هاي دولت در ساماندهي اسكان غيررسمي، نمونه موردي: محلات ناي‌بند، شيرسوم و خواجه عطا، شهر بندرعباس

آسيب‌شناسي سياست‌هاي دولت در ساماندهي اسكان غيررسمي، نمونه موردي: محلات ناي‌بند، شيرسوم و خواجه عطا، شهر بندرعباس

بنا بر برآورد برنامه‌ اسكانِ بشرِ سازمان ملل متحد، بيش از 50 درصدِ ساكنانِ شهرهايِ كشورهايِ كم‌درآمد و 20 درصدِ كشورهايِ با درآمدِ متوسط، در سكونتگاه‌هاي غيررسمي زندگي مي‌كنند كه سنجه‌هاي سواد، تندرستي، درآمد و پيشرفت اجتماعي، از ميانگين شهري در آن كشورها پايين‌تر است و شايسته‌ شان و كرامت انساني نيست. كشور ما نيز از جمله كشورهايي است كه با اين مسأله‌ شهري درگير است. بر اساس تاكيدات موجود در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، تامين سرپناه مناسب و در خور شان انسان، يكي از\وظايف بسيار مهمِ دولت در قبال شهروندان ايراني به شمار مي‌آيد. دولت در ايران- چه قبل از انقلاب اسلامي و چه پس از آن- سياست‌هاي زمين و مسكن شهري را در دست داشته و كنترل مي‌كرده‌است. اين مقاله با استفاده از روش تحليلي– تبييني، با رويكرد كيفي و كمي و جمع‌آوري اسنادي و اكتشافي داده‌ها، سعي در بازنمايي آسيبِ‌ سياست‌هاي به كار رفته توسط دولت و علل كمتر رضايت‌بخش بودن سياست‌هاي آن در راستاي ساماندهي اسكان غيررسمي دارد. لذا از پرسشنامه و روش تحليل عاملي براي ارزيابي شاخص‌ها استفاده شد. نتايج به دست آمده، حاكي از آن است كه سياست‌هاي دولت در دوره‌هاي مختلف، نه تنها به پايداري اجتماعي، فيزيكي و كالبدي سكونتگاه‌هاي غيررسمي منجر نگرديده است، بلكه باعث محروم شدن بخش وسيعي از افراد كم‌درآمد از تسهيلات زمين و مسكن شهري در برنامه‌هاي دولت نيز شده است، در اين راستا، نتيجه‌گيري و پيشنهادها ارائه شده است.