استفاده از روايي گويي در آموزش معماري

بيان روايي در آموزش مطالب؛ مبتني بر رعايت تمام عناصر ادبيات روايي و فنون روايت¬پردازي، يكي از روش¬هاي فعال تدريس مي¬باشد. بررسي كاربرد اين روش در آموزش كودكان و نوجوانان بحث جديدي نيست، اما تحقيق در مورد كاربرد روش در شاخه¬هاي مختلف آموزش دانشگاهي از قبيل علوم مهندسي، پزشكي و ... به تازگي شروع شده است. روايي¬گويي يكي از پايه¬هاي ذهن آدمي براي انديشيدن در حوزه¬هاي مختلف علمي و هنري مي¬باشد. با توجه به نو بودن موضوع پژوهش حاضر، ابتدا مطالعات كتابخانه¬اي انجام و سپس در جهت اثبات از روش نيمه تجربي استفاده شده است. روش كار مطالعات كتابخانه¬اي بر اساس مقايسه مابين ساختار داستان و معماري و ارتباط و تأثيرات متقابل آنهاست. همچنين تأثيرات روانشناسانه روايي¬گويي بر آموزش معماري در دروس مختلف بررسي شده است. در روش نيمه تجربي، دو شيوه تدريس سخنراني و روايي¬گويي روي دو گروه 29 نفري از دانشجويان آزمايش شده و پس از آزمون، نتايج به دست آمده با آزمون t مستقل توسط نرم افزار spss مقايسه گرديده است. نتيجه اينكه با استفاده از ماهيت روايت¬گونه معماري مي¬توان از روايت¬ها در زمينه حس مكان معماري و طراحي بنا استفاده نمود و از روش روايي¬گويي در تدريس دروس مختلف معماري بهره جست. اين روش ماندگاري مفاهيم و ارزش¬هاي اخلاقي معماري را در ذهن دانشجو افزايش مي¬دهد. روش نيمه تجربي تفاوت معنادار در نتايج آزمون دو گروه را نشان داده، به طوري كه ميانگين نمره كل كسب شده در گروه سخنراني31/1± 7/11 و در روش روايي گويي 01/1 ±1/14 از 20 مي¬باشد. از اين روش در مقياس وسيع¬تر و پيشرفته¬تر، مي¬توان در قصه گويي ديجيتالي، توليد كتاب، فيلم و بازي¬هاي رايانه¬اي براي آموزش دانشگاهي، آشنايي جامعه با معماري و همچنين آمادگي كودكان براي درك مفاهيم معماري استفاده نمود.