آخرين انقلاب؛ انقلابي آخر

نظريه‌پردازان انقلاب و سياست‌گذاران معاصر، مي‌كوشند تحولات انقلابي غيرمنتظره را درك كنند. آموزه مهدويت و ماهيت انقلاب مهدوي در فرهنگ شيعه براي بسياري از آنها، بسيار پيچيده و اسرارآميز مي‌نمايد. مقاله حاضر، كوششي است در عرضه مفهومي نظري درباره انقلاب، بررسي صحت كاربرد اين واژه درباره خروج امام مهدي?، تبيين عوامل و پارادايم‌هاي وقوع هر انقلاب با تكيه بر اركان سه‌گانه انقلاب (مردم، رهبري، ايدئولوژي) و تطبيق آنها با انقلاب مهدوي. در اين زمينه، تلاش مي‌شود كه مدل‌هاي نظريه‌هاي انقلاب در مورد انقلاب‌هاي بزرگ معاصر، با انقلاب قائم منتظر? آزموده و ميزان انطباق يا عدم انطباق آن با اين مدل‌ها نشان داده شود. نگارنده اذعان مي‌كند كه انقلاب مهدوي به عنوان «آخرين انقلاب» و «انقلابي آخر»، ماهيتي خاص دارد و در قالب مدل‌هاي نظريه‌پردازي معاصر، به آساني تحليل نمي‌شود؛ اما با استناد به ضرورت شناسايي و شناساندن انقلاب مهدوي در قالب مفاهيم متداول فلسفه سياسي امروز، مقصود اين دفتر آن است كه نشان دهد اين انقلاب بزرگ جهاني، همانند ديگر انقلاب‌هاي اجتماعي، برآيند و مبتني بر قدرت تبييني عوامل نارضايتي گسترده مردمي و رهبري كاريزمايي امام معصوم? است و به پشتوانه ايدئولوژي ساختارشكن شيعي محقق و پيروز خواهد شد.