پيامدهاي فرهنگ رفاه براي دين‌داري

پيامدهاي فرهنگ رفاه براي دين‌داري

رفاه را به‌دشواري مي‌توان تعريف كرد. با وجود اين، از ملاحظه تعاريف مختلف مي‌توان آن را به برخورداري از امكانات زندگي در سه حوزه اصلي، يعني بودن، صيرورت، و تعلّق، تعريف كرد. فرهنگ رفاه عبارت است از اصالت يافتن رفاه مادّي و اومانيستي همراه با ابراز‌گرايي سوژه‌. در عصر حاضر، فرهنگ رفاهِ گسترده‌اي شكل گرفته است و با ارزش‌ها و معاني جديدي كه با خود به‌همراه آورده، تاثير قابل‌ملاحظه‌اي بر كيفيّت و كمّيّت دين‌داري نهاده است. نظام معنايي نهفته در رفاه، يعني سوژه‌محوري و تاصل انسان، همراه با فرهنگ احساس‌گراييِ سطحي، زمينه بسيار مساعدي جهت تحوّل دين‌داري فراهم كرده است. رابطه انسان با خدا، از رابطه تكليفي و تعبّدي به رابطه اختياري و رمانتيك تحوّل يافته است و نيز دين به گونه‌اي تعريف شده است كه تضادّي با رفاه نداشته باشند. دين‌داري در تحت حاكميّت فرهنگ رفاه، در معرض آن است كه دين را به وسيله و ابزاري رفاه‌زا تبديل كند. همه تحليل‌هاي فوق، به صورت كاملاً آشكار در جنبش‌هاي معنويّت‌گراي نوپديد قابل‌مشاهده است.