بازيمندي فهم نزد ويتگنشتاين و گادامر

بازيمندي فهم نزد ويتگنشتاين و گادامر

ويتگنشتاين و گادامر به تعبيري، واپسين حلقه‌ها از دو زنجيره جريان‌ساز فلسفي يعني تحليلي و قاره‌اي هستند كه باز به تعبيري، انطباق و هم‌گرايي را بر نمي‌تابند. گفتار حاضر، تلقي واگرايانه از اين دو جريان را وانهاده و بر آن است تا از رهگذر زبان و بازيمندي‌اش، باب تطبيق و اشتراك را بگشايد. فهم، نزد ويتگنشتاين و گادامر، دغدغه‌اي مشترك است. فهمي كه زبانمندي و بازيمندي، شاخصه‌هاي تعيين‌كننده آن هستند. تعابير خاص ويتگنشتاين و گادامر از مفاهيم قاعده‌مندي و انعطاف‌پذيري، زمينه‌ساز تفاوت مفهوم بازي نزد آن‌ها مي‌شود. مفاهيم عرف، سنت و شكل زندگي نيز، در رويكرد ويتگنشتاين و گادامر با مفهوم بازي در ارتباط‌اند. از سوي ديگر، بازيمندي را تقارني است با فرهنگ، پيش‌داوري‌ها و تاريخ. در كنار بررسي اين موضوعات، از تقابل‌هاي بازيمندي و بازيگوشي در زبانمندي فهم، نزد گادامر و ويتگنشتاين نيز سخن خواهيم گفت.