تحليل نشانه‌شناختي طراحي پسامدرن

تحليل نشانه‌شناختي طراحي پسامدرن

از اواخر دهه 1960 ميلادي، طراحي پيشتاز به سمتي رفته است كه آن را پست‌مدرن مي‌ناميم. طراحي، معماري و به طور كلي هنر پست‌مدرن (همانند ساير شاكله‌هاي فرهنگي پست‌مدرن) داراي آنچنان پيچيدگي‌هايي است كه تا به امروز ملاك‌هاي صحيحي براي شناسايي، تفكيك و طبقه‌بندي آثار پست‌مدرن از آثار مدرن وجود ندارد. در اين مقاله با تبيين مباني نظري نشانه‌شناسي به عنوان ابزار نقد، برخي مفاهيم و مولفه‌ها استخراج شده، سپس توسط اين مولفه‌ها، برخي آثار شاخص كه توسط طراحان و معماران بنام و داعيه‌دار پست‌مدرنيسم طراحي شده‌اند، مورد بررسي قرار گرفته‌ است. براساس نتايج اين پژوهش، نشانه‌هاي آثار پست‌مدرن نسبت به همتايان مدرن خود تغييراتي بنيادي يافته‌اند كه از شاخص‌ترين آنها مي‌توان اشاره كرد به اينكه در طرح‌هاي پست‌مدرن مجدداً از نشانه‌هاي شمايلي به وفور استفاده مي‌شود. آثار پست‌مدرن دلالت‌هاي ضمني فراوان دارند و فرايند نشانه‌پردازي و دلالت آنها نامحدود است. به علاوه اين طراحي از منش همنشيني و جانشيني استفاده مي‌نمايد و براي مخاطب ـ به عنوان حلقه اصلي فرايند دلالت ـ امكان تعامل با اثر را فراهم مي‌نمايد و بالاخره اينكه طرح‌هاي پست‌مدرن، ادراك احساسي مخاطب را مورد توجه قرار مي‌دهد و كاركرد برتر فرايند ارتباطي آثار پست‌مدرن، كاركرد عاطفي است.

Since the late 1960s, a pioneering design approach gradually emerged that is referred to now as the postmodern approach. Design, architecture and in general terms, post-modern art (similar to other cultural forms of post-modernism) have so many complexities that it is actually quite difficult to define a set criteria for recognition, classification and differentiation of post-modern from modern art. This paper, using semiotic theories as analytical tools, attempts to define various concepts and indicators which it then uses to study famous works designed by well-known designers and architects with a post-modern approach. The findings suggest that the signs in post-modern works have gone through major changes compared to their modern counterparts. The best example is the re-employment of iconic signs in post-modern designs. Post-modern works have enormous connotations and their process of semiosis and signification are endless. Moreover, the post-modern designer employs syntagmatic and paradigmatic approaches, allowing viewers to interact with the artwork. Finally, post-modern designs address sensual perceptions. In fact, the greatest function of post-modern designs in terms of communication is their ability to relate emotionally with viewers.