بررسي تنوع ژنتيكي با استفاده از نشانگرهاي مولكولي پيوسته براي ميزان آميلوز در ميان برخي ارقام برنج ايراني

بررسي تنوع ژنتيكي با استفاده از نشانگرهاي مولكولي پيوسته براي ميزان آميلوز در ميان برخي ارقام برنج ايراني

نشانگرهاي مولكولي بهترين روش براي بررسي تنوع ژنتيكي مي‌باشند. در اين آزمايش، 72 رقم كه شامل گونه هاي Indica و Japonica بودند در مركز تحقيقات برنج كشور مورد بررسي قرار گرفتند. براي اجراي آزمايش تنوع ژنتيكي مكان ژن waxy پيوسته با صفت كنترل كننده ميزان آميلوز واكنش PCR با استفاده از دو اليگونكلوتيد (484 و 485) بخوبي انجام و امتيازدهي مربوطه صورت گرفت. ارقام برنج ايراني با استفاده از نشانگر ريزماهواره waxy غربال شده و براساس ميزان تكرار توالي (CT)n به هفت گروه از تعداد n از هفت تا بيست تقسيم شدند. ميزان تغييرات طول باند محصول PCR بدست آمده از 102 تا 128 جفت باز متغير بود و تعداد توالي (CT)n براي n برابر با 7، 8، 14، 17، 18، 19 و 20 را نشان داد كه مطابق با ميزان آميلوز ارقام ژرم پلاسم ايراني بدست آمده در هفت گروه در اين مكان ژني به ترتيب 70، 72، 95/78، 80 و 70 درصد از تغييرات هر گروه را توجيه مي‌كردند.

Molecular markers are the best method for investigating the genetic diversity. In this experiment, 72 cultivars including Indica and Japonica were investigated in Rice Research Centre of Iran. In order to evaluate the genetic diversity of locus waxy linked to the trait controlling the amylose content, PCR was performed using two oligonucleotides (484 and 485) and scored. The important Iranian cultivars of rice were screened using waxy microsatellite marker and classified into seven groups based on (CT)n repeats ranging from n=7 to 20. The amplified PCR products ranged from 102 to 128 bps in length and represented the (CT)n repeats of (CT)7, (CT)8, (CT)14, (CT)17, (CT)18, (CT)19 and (CT)20, that were according to amylose content of cultivars in Iranian germplasm classified in seven groups for that locus and explained 70%, 72%, 78.95%, 80% and 70% of each group variations, respectively.