چارچوبي كاربردي براي تحليل خوشه‌هاي رانندگان وسايل نقليه‌ي موتوري بارويكرد مديريت ارتباط با شهروند

مديريت ارتباط با شهروند، با الهام گرفتن از مديريت ارتباط با مشتري در بخش خصوصي، وارد ادبيات مديريت دولتي جديد شده‌است؛ اين نوع مديريت سعي مي‌كند با در نظر گرفتن شهروندان به عنوان مشتريان سازمان هاي بخش عمومي، فعاليت‌هاي آنان (سازمان هاي بخش عمومي) را ارتقا بخشد. پليس راهنمايي و رانندگي يكي از سازمان هايي است كه در صورت ارتقاي عملكرد، در افزايش رضايت سطح عمومي جامعه از خدمات دولت نقش مهمي دارد. وضعيت ناگوار تصادف‌ها در ايران و كشورهاي در حال توسعه -چه به لحاظ تعداد و چه به لحاظ شدت- توجه ويژه اي براي تدوين راه‌كارهاي كاهش تصادف‌ها مي‌طلبد؛ اين موضوع، مسيوليت پليس راهنمايي و رانندگي را بسيار زياد مي‌كند. در اين مقاله با نگاه به رابطه‌ي شهروندان و پليس به عنوان يك مبادله‌ي اجتماعي، چارچوبي براي بخش‌بندي رانندگان وسايل نقليه‌ي موتوري، با مرور ادبيات و مطالعات اسناد مربوط به پليس راهنمايي و رانندگي ارايه شده‌است. شاخص‌هاي مورد استفاده در ساخت چارچوب پيشنهادي، تعداد و هزينه‌ي تصادف‌هاست؛ و پس از تحليل، راهبرد هاي لازم در ارتباط با هر خوشه اتخاذ مي‌شود.