بررسي اتيولوژي، محل و نوع آسيب در بيماران دچار افتادگي پا

بررسي اتيولوژي، محل و نوع آسيب در بيماران دچار افتادگي پا

مقدمه: افتادگي پا از شايع‌ترين و مشكل‌زاترين علامتهاي باليني در بيماران ارجاع شده به مراكز الكترودياگنوز است كه علت‌‌هاي متعددي دارد. الكترودياگنوز مي‌تواند به تشخيص قطعي محل آسيب، نوع و شدت ضايعه كمك كند و ميزان بهبود را پيش‌بيني كند. با توجه به توزيع متفاوت اتيولوژي و محل آسيب‌افتادگي پا در مطالعات مختلف، اين مطالعه انجام شده‌است. هدف: بررسي اتيولوژي، محل آسيب و نوع ضايعه در بيماران دچار افتادگي پا مراجعه كننده به مركز الكترودياگنوزتيك بيمارستان پورسيناي رشت مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي- مقطعي، 58 بيمار دچار افتادگي پاي اكتسابي مورد بررسي باليني و الكترودياگنوز قرار گرفتند كه قدرت عضلاني فلكسيون دورسال پاي آنها بر اساس خط‌كش انجمن تحقيق طبي براي درجه بندي قدرت عضلاني 3 يا كمتر بود و در طي سال 1388 به مركز الكترودياگنوزتيك بيمارستان پورسيناي رشت ارجاع شده بودند. نتايج: از 58 بيمار،30 نفر مرد و 28 نفر زن بودند. متوسط سني افراد 64/41 ساله با انحراف معيار 97/14 سال بود. شايع‌ترين محل آسيب در اين بيماران، ريشه L5 و شايع‌ترين علت شناسايي شده تروما بود. متوسط سني بيماران دراين مطالعه بيش از مطالعات ديگر ومتوسط سن بروز در زنان به‌صورت معني‌دار بالاتر از مردان بود(p=0.02). توزيع فراواني محل‌هاي آسيب و علل مختلف بيماري در گروه هاي سني مختلف بصورت قابل توجهي متفاوت بود (سطح معني داري به‌ترتيب 0.001 و 0.005 ) . شايع ترين علت افتادگي پا در افراد زير 35 ساله نوروپاتي پرونيال و در افراد مسن تر راديكولوپاتي L5 بود. در 33 بيمار درد همراه با افتادگي پا علامت برجسته اي بود كه در 17 نفر اين درد از نوع راديكولار و در 16 نفر غيرراديكولار بود. نتيجه‌گيري: برخلاف اكثر مطالعات ديگر درمطالعه ما ضايعات ريشه‌هاي عصبي (راديكولوپاتي L5 ) شايع‌ترين علت افتادگي پا بود. به‌نظر مي‌رسد توزيع اتيولوژي و محل آسيب به جمعيت مورد مطالعه و سن افراد بستگي داشته باشد.در اكثر افراد توزيع باليني درد با محل ضايعه مطابقت داشت و بيشترين كارايي مطالعات الكترودياگنوز در تعيين محل ضايعه در بيماراني بود كه به همراه افتادگي پا هيچگونه دردي نداشتند