انوري در عرصه طب

انوري در عرصه طب

تاريخ پزشكي در ايران، بي‌گمان به دوران باستان برمي‌گردد. به طوري كه پيش از تاسيس دانشگاه و بيمارستان جندي‌شاپور نشانه‌هايي از اين علم در سطوح و اشكال مختلف، وجود داشته است. در دوره حكومت سلسله هخامنشي، علم طب سازماندهي گرديد و در عصر اشكانيان، طب ايراني با طب يوناني و زردشتي درآميخت. طب اسلامي نيز از قرن دوم هجري قمري آغاز شد و با تاليف " فردوس الحكمه " يكي از مهم‌ترين كتب طب عربي توسط علي بن ربن الطبري در قرن سوم هجري قمري ادامه يافته، با ظهور ابوعلي سينا در قرن چهارم به اوج رشد و ترقّي خود دست يافت؛ اين شيوه، متاثّر بود از شيوه طبابت درجندي شاپور. با توجّه به اهميّت اين دانش و جايگاه والاي آن در ميان ساير علوم، شاعران زبان فارسي نيز كم و بيش با مقدّمات و اصول آن علم آشنايي يافته، در آثار خود، جايي براي پرداختن بدان در نظر گرفته‌اند. از ميان شاعران ايراني مي‌توان به فردوسي، انوري، خاقاني، نظامي، سعدي و مولوي اشاره نمود كه با مطالعه آثارشان مي‌توان به ميزان آگاهي آنان از دانش پزشكي پي برد. دراين مقاله، شعر انوري از زاويه‌اي ديگر نگريسته شده است.