مراتب انوار و تطبيق آن با نصوص عرفاني و شعر مولوي

نور يكي از واژگان كليديِ قرآن و فرهنگ اسلامي است و حكمت اشراق بر مبناي آن بنا نهاده شده است؛ در عرفان و بويژه اشعار مولانا نيز نور و ترادفات آن به وفور به كار رفته است. پژوهش حاضر از سه منظر قرآن، حكمت و عرفان به نور و مراتب و هاله‌هاي معنايي پيرامون آن مي‌پردازد و مناسبات و مشابهات آنها را بررسي و تبيين مي‌نمايد. در اين سه ديدگاه، نور، نماد خالق هستي است و نور اقرب يا نور محمدي حاصل نورالانوار است. فلسفه به تبيين كلي كلام حق (قرآن) مي‌پردازد و عرفان با بياني لطيف و هنري، آن را براي طيف وسيع‌تري از مخاطبان تفسير مي‌كند.