درك دانشجويان پزشكي و دندانپزشكي از يادگيري خودراهبر و رابطه آن با ويژگي هاي فردي

درك دانشجويان پزشكي و دندانپزشكي از يادگيري خودراهبر و رابطه آن با ويژگي هاي فردي

زمينه و هدف: آمادگي براي خودراهبري در يادگيري در برنامه هاي دوره هاي دكتراي حرفه اي پزشكي و دندانپزشكي به منظور بهبود مهارت هاي يادگيري مادام العمر دانشجويان مورد تاكيد قرار گرفته است. در ايران، پژوهش در زمينه يادگيري خودراهبر بسيار محدود و ناچيز است به همين دليل بررسي آمادگي دانشجويان براي يادگيري خودراهبر بسيار ضروري است. هدف اين مطالعه بررسي ارتباط آمادگي براي خودراهبري در يادگيري دانشجويان پزشكي و دندانپزشكي با مقطع تحصيلي و ويژگيهاي فردي(سن، جنس، معدل ديپلم و دانشگاهي و نمره علوم پايه) ايشان مي باشد. روش كار: در اين مطالعه مقطعي -همبستگي، تعداد 81 دانشجوي پزشكي و دندان پزشكي، كه در مقاطع كارآموزي و كارورزي تحصيل مي كردند در اين مطالعه شركت نمودند. اين مطالعه از طريق تكميل پرسشنامه انجام شد. معيار نمره علوم پايه، نمره دانشجو در اين آزمون و معدل پيشرفت تحصيلي، ميانگين نمرات ترم هاي گذرانده شده بود. تحليل داده ها با استفاده آزمون هاي توصيفي و استنباطي، مانند ميانگين، انحراف معيار، همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه همزمان صورت گرفت. يافته ها: آمادگي براي خودراهبري در يادگيري با معدل رابطه مستقيم و با نمره علوم پايه رابطه منفي داشت(0001/0P < ). بين نمره خودراهبري دانشجويان با هيچ يك از ويژگي هاي جمعيت شناختي تفاوتي يافت نشد(05/0P < ). نتيجه گيري: بر اساس اين نتايج مي توان انتظار داشت كه با استناد به نمرات علوم پايه و معدل پيشرفت تحصيلي دانشجويان آمادگي آنها براي خودراهبري پيش بيني شود.