زيرساخت‌هاي فناوري اطلاعات و ارتباطات و اشتغال بخش خدمات ايران

ICT Infrastructures and Employment of Service Sector in Iran

فناوري اطلاعات و ارتباطات به‌عنوان يك نهاده، نقشي مهم در توليد و اشتغال دارد. از يك سو ICT ممكن است با جانشين شدن به‌جاي نيروي انساني باعث كاهش اشتغال شود و از سوي ديگر با گسترش مقياس توليد و ايجاد پتانسيل‌ها (توانايي‌ها) و فرصت‌هاي جديد، اشتغال را افزايش دهد. به‌همين دليل، به لحاظ نظري اثر خالص فناوري اطلاعات و ارتباطات بر اشتغال روشن نيست و لازم است براساس شرايط اقتصادي هر كشور، اثر خالص آن آزمون و ارزيابي شود. اين مقاله به بررسي تاثير زيرساخت‌هاي فناوري اطلاعات و ارتباطات بر اشتغال بخش خدمات در ايران اختصاص دارد. بدين منظور، روابط كوتاه‌مدت و بلند‌مدت بين متغير‌ها با استفاده ازداده‌هاي سالانه 1350-1382 و روش ARDL برآورد و ارزيابي مي‌شود. نتايج نشان مي‌دهد كه كشش اشتغال بخش نسبت به موجودي سرمايه زيرساخت‌هاي فناوري اطلاعات و ارتباطات دركوتاه‌مدت و بلندمدت به ترتيب 13/0 و 01/1 است كه بيانگر تاثير مثبت و معنادار آن بر اشتغال بخش خدمات كشور است. كشش اشتغال نسبت به ارزش افزوده بخش در بلندمدت 27/0 است. همچنين، كشش اشتغال نسبت سرمايه فيزيكي به نيروي كار در كوتاه‌مدت و بلندمدت به ترتيب برابر منفي 07/0 و 53/0 است. در كوتاه‌مدت كشش اشتغال نسبت به درصد نيروي انساني ماهر اندك و برابر منفي 02/0 بوده كه در بلندمدت به منفي 16/0 افزايش مي‌يابد.