ديدگاه عرفاني ابن الفارض

Mystical Perspective of Ibnal Farez

تصوّف و عرفان گونه‌اي از شناخت به مدد دريافت‌هاي شهودي و باطني است كه در مقابل علوم استدلالي قرار دارد. اين پديده كه از آغاز اسلام و در نخستين دهه‌هاي اسلامي متولد شد، در طي زمان بالنده‌تر گرديد و از ماهيت عملي خود به سوي جنبه‌هاي نظري گرايش يافت و اندك اندك پيچيده‌تر شد تا جايي كه به صورت نظريه‌اي شبه فلسفي در آمد، و شاعراني با مسلك و مشرب صوفيانه و عرفاني خود، كوشيدند تا ابعادي از اين نظريه و بعضاً آداب مرتبط با آن را در شعر خود متجلي كنند كه ابن الفارض يكي از اين كسان است. اين مقاله بر آن است تا ابعادي از عرفان ابن الفارض و تجلّيات آن را در شعر اين سراينده عرب، مورد بررسي و تحليل قرار دهد.

Mysticism and Sufism are two kinds of understanding contributed with intuitive and internal recognition that stand up against rational sciences. This phenomenon that was born from the advent of Islam and during the preliminary decades of Islam promoted further during the passage of time and was prone to theoretical aspects away from its practical nature. And step by step it got complicated to the extent that it became as the semi-philosophical theory which some poets having a mystical and sophisticated manner endeavored to manifest some aspects of the theory and some of the relevant rituals in their own poetries. Ibnal Farez is one of these poets. This paper seeks some aspects of his mysticism and its manifestation in his poetry.