معناشناسي «تعمّق» در روايات

واژه «تعمّق» در منابع لغوي و روايي كهن، برخلاف تصوّر رايج، بار معنايي نكوهيده اي دارد و واژه شناسان آن را مشتمل بر مفهوم زياده روي و مبالغه دانسته-اند. از همين رو، در روايات ايمه اهل بيت(ع) از آن به مذمّت ياد شده و از اركان كفر به شمار رفته است. حتي دسته اي از محدّثان بزرگ نيز مفهوم افراط، غلوّ و زياده روي را از آن برداشت كرده اند؛ مع الوصف گروهي از دانشمندان بر اثر غفلت از معناي واقعي تعمّق و مذموم بودن آن، در فهم روايات مربوط برداشت-هايي ناصواب پيدا كرده اند.