بررسي خودكارآمدي نيروي انساني در سازمان‌ها و ارايه‌ي الگوي مفهومي براي سنجش آن

خودكارآمدي از مفاهيم مهم در حوزه‌ي مديريت و سازمان محسوب مي‎شود. هدف اصلي اين مقاله بررسي و شناسايي عوامل تاثير‎گذار، مولفه‎ها و نتايج و پيامدهاي خودكارآمدي از طريق بررسي انواع خودكارآمدي، نقش عوامل ميانجي و پيامدهاي اين متغير است ــ‌كه گاهي مي‎تواند به مثابه متغير مستقل و گاهي وابسته و ميانجي عمل كند. تحقيق حاضر را به شيوه‌ي مطالعه‌ي كتابخانه‎اي و با بهره‎گيري از مباني نظري و تجربي خودكارآمدي انجام داده‌ايم. در اين تحقيق، ضمن شناسايي جايگاه و اهميت خودكارآمدي‌ ‌در سازمان‎ها، نقش آن در عملكرد كاركنان، و به تبع آن سازمان، را بررسي كرده‌ايم. براي تحقق اين هدف، علاوه بر تعريف و شناسايي انواع خودكارآمدي (مديريتي، فردي، حافظه، ادراك‌شده، هويت- فرصت، پايدار، شغلي و جمعي)، منابع اصلي خودكارآمدي را، كه عبارتاز دستاورد‌هاي عملكردي، تجربه جانشيني، ترغيب كلامي و حالت‎هاي كاراندام‌شناسانه است، بررسي كرده‌ايم.پيكره‌ي اصلي اين نوشتار به بررسي مولفه‎هاي نُه‌گانه‌ي خودكارآمدي پرداخته است؛ در اين مقاله،ضمن شناسايي پيشايندها و پيامدهاي خودكارآمدياز طريق مطالعه‌ي تحقيقاتي كه دانشمندان اين حوزه‌ي مطالعاتي داشته‌اند، الگوي مفهومي جديدي شامل عوامل پيشايند، مولفه‌ها و پيامدهاي خودكارآمدي شناسايي و استخراج شده است.