ارزيابي دوباره‌ي نظريه‌ي تعارض براي مديريت تعارض‌هاي چندگانه‌ي هم زمان

هدف- در اين مقاله‌ي مفهومي سعي شده است تا با استفاده پيچيدگي‌هاي اخير و متون روان‌شناسي سازماني به بررسي پديده‌هاي تعارض و تشريح محدوديت‌هاي پارادايم پژوهش‌هاي حاكم پرداخته شود؛ اين پژوهش‌ها پديده‌هاي تعارض را رويدادي ترتيبي تلقي مي‌كنند كه جداي از هم پديد مي‌آيند. طرح/ روش‌شناسي/ رويكرد- اين مقاله به بررسي موضوعي قديمي در پژوهش مديريت تعارض مي‌پردازد. به اين معنا كه موضوع نوع‌شناسي تعارض گيج‌كننده است. ديدگاه پيچيدگي اين پارادايم بنيادي را به چالش مي‌كشد كه در زمينه‌ي پژوهش تعارض حاكميت داشته است. پديده‌هاي تعارض هم به ترتيب و هم به طور جداگانه رخ مي‌دهند و مديران نيز از رفتار حل تعارضي غالب (براي رويارويي با آن) استفاده مي‌كنند. نتايج- اين مقاله دو نتيجه دارد: نخست اين‌كه راهبردهاي رفتاري كه در مديريت تعارض ها پذيرفته مي‌شود بسيار پيچيده است و چند عامل موثر آن‌ها را مشخص مي‌كند؛ دوم، اين‌كه اين نظريه فراتر از ديدگاه دوبُعدي است؛ مديري كه با اين تعارض‌هاي چندگانه‌ي هم‌زمان روبه‌رو است بايد تاثيرات احتمالي راهبردهاي برگزيده و هم‌چنين محيط خُرد متغيري كه در آن فعاليت مي‌كند را در نظر داشته باشد. اصالت/ ارزش- اين مقاله، با فراتر رفتن از ديدگاه دوبُعدي و بررسي ديدگاه اقتضايي- ترتيبي در مديريت تعارض سازمان، براي نظريه‌ي تعارض ارزش افزوده داشته است. اين مقاله استدلال مي‌كند كه پديده‌هاي چندگانه‌ي تعارض مي‌تواند به طور هم‌زمان رخ دهد و مديران بايد از رفتارهاي گوناگون براي مديريت موفق تعارض استفاده كنند.