بررسي سي ساله ميزان شيوع ضايعه دنچر هيپرپلازي در بيوپسي هاي ارجاع شده به بخش آسيب‏شناسي دهان، فك و صورت دانشكده دندانپزشكي مشهد-ايران

چكيده: مقدمه: عوارض ناشي از پروتزهاي دنداني متحرك طيف وسيعي از ضايعات مخاط دهان را تشكيل مي‏دهند كه بخشي از مسيوليت پيشگيري و كاهش اين عوارض بر عهده دندانپزشك و بخش ديگر متوجه خود بيمار است. هدف از اين مطالعه، تعيين ميزان شيوع ضايعه دنچر هيپرپلازي در دانشكده دندانپزشكي مشهد بود. اين مطالعه توصيفي-مقطعي، با مراجعه به بايگاني بخش پاتولوژي دانشكده دندانپزشكي مشهد، روي نمونه‏هاي ارسالي از سال 1357 تا 1387 انجام شد. سپس با استفاده از آمار توصيفي، ميزان فراواني و درصد فراواني محاسبه، جداول و نمودارها با استفاده از نرم‏افزار SPSS ترسيم گرديد و نتايج توسط آزمون دقيق فيشر مورد آناليز آماري قرار گرفت. ضايعات ناشي از دنچر، 6/5% از كل نمونه‏هاي ارسالي را تشكيل مي‏دادند. از 462 نمونه تحت مطالعه، 368 مورد زن و 94 مورد مرد بودند. در 8/97% افراد داراي اپوليس فيشوراتوم و بقيه مبتلا به هايپرپلازي پاپيلري التهابي بودند. در اين مطالعه اپوليس فيشوراتوم بيشتر در زنان (7/79%) و در دهه پنجم و ششم (2/68%) مشاهده گرديد. جايگاه اين ضايعه بيشتر در فك پايين (9/69%) بود و در نواحي قدام (7/85%) بيشتر از ساير نواحي مشاهده مي شد. بزرگ شدن ضايعه (6/4%) و درد وسوزش (9%)، دو علت اصلي مراجعه بيماران مبتلا به اين ضايعات به دندانپزشك، در اين مطالعه شناخته شد. با توجه به نتايج اين مطالعه، ضايعه اپوليس فيشوراتوم بيشترين فراواني را به خود اختصاص داده بود در حالي كه ضايعه هايپرپلازي پاپيلري تنها درصد بسيار ناچيزي در اين مطالعه داشت. در مجموع ضايعه دنچر هيپرپلازي در ميان زنان و در دهه سني 4 و 5، داراي بيشترين شيوع بود. بيشترين ميزان مراجعه به اين مركز (9/54%) در سال‏هاي بين 1367 تا 1376 بود.