ساخت همپايگي: با نگاهي به زبان فارسي

Coordination and its Determination in Persian

در اين مقاله نخست از حروف ربط همپايگي و انواع ساخت همپايگي و پيشينه مطالعات آن در زبان فارسي بحث شده است، سپس رويكرد چندهسته اي و رويكرد حرف ربط همپايگي به‌مثابه يك هسته نقشي مورد مطالعه قرار گرفته و به نارسايي هاي انگاره مشخصگر- هسته- متمم و افزودگي براي ساخت همپايگي اشاره شده است. در رابطه با نوع و بنيان همپايه ها تصريح مي‌شود كه همپايگي در هر سطحي حتي در سطح پايين تر از واژه نيز امكان پذير است. بخش پاياني اين مقاله نيز به شرح همپايگي به منزله حاصل از فرايند ادغام خالص به عنوان رويكردي نوين در ساخت همپايگي پرداخته شده است. براساس اين رويكرد، همپايگي در هر سطحي ميسّر است و در تبيين داده هاي زبان فارسي رويكرد اخير مي تواند كارآمد باشد.

This article, firstly focuses on types of coordination, coordinating conjunctions, and also the literature on coordination in Persian, and secondly discusses multi-headedness and coordinating conjunction as a functional head, and points out the shortcomings of spec-head-complement and adjunction models for coordination. Regarding the essence of conjuncts, the paper explicates that coordination is possible at any level even at a level lower than word. Finally it deals with a new approach known as ”conjunction as a pure merge operation” which says coordination is possible at any level.This new approach can be exploited to represent coordinate structure in Persian.