رمزگشايي اسطوره شناختي از ناسوزندگي سياوش بر بنياد اسطوره هاي زردشتي

Demystification of the Incombustible nature of Siāvash Based on Zoroastrian Mythology

هر داستاني از شاهنامه را، آن‌زمان كه پوسته تُنُك و نه‌چندان ستبر و استوارش را از هم فروشكافيم، بي هيچ شك و گماني به اسطوره خواهيم رسيد؛ چراكه نامه شگرف شاهنامه، يكسره از اسطوره ها وام ستانيده است. يك اسطوره شناس كارشناس و ويژه دان، هيچ گاه در برخورد با متني پهلواني، چونان شاهنامه، فريفته رنگ رنگي و فريبايي داستان ها نمي شود و با ژرف نگري و نازك بيني، به درون داستان ها راه مي جويد و آنها را مي گزارد. اين جستار هم، داستان سياوش را فرومي-شكافد، به ژرفاي آن راه مي برد و در آن نهاني ها، به اسطوره اي زردشتي دست مي يازد و دليل ناسوزندگي آتش و نسوختن سياوش را اسطوره شناسانه برمي رسد و كندوكاو مي كند. برپايه اين جستار، ارديبهشت نماد مينويِ راستيِ اهورامزداست و آتش، نمود مادي ارديبهشت بر زمين. از ديگرسو، گوهر فرّه از آتش است و سياوش نيز پادشاهي است فرهمند و از جنس آتش (نماد راستي)؛ و آتش هيچ‌گاه آتش را نمي سوزاند.

If we go beyond the surface of Sh?hn?me’s stories, we will realize how much these stories are indebted to mythology. The story of Si?vash is not an exception. This article, through tracing out the causes for the incombustible nature of Si?vash, finds out that in Zoroastrian mythology, Ordibehesht is a symbol for Ahur?mazd?’s idea of truth, and Fire is the material aspect of Ordibehesht. Meanwhile the essence of charisma is Fire, and Si?vash is a charismatic king; therefore it is impossible for the fire to burn the fire.