مقايسه سي ساله تشخيص‏هاي باليني و هيستوپاتولوژيك ضايعات غدد بزاقي، كيست‏ها و تومورهاي ادنتوژنيك در دانشكده دندانپزشكي مشهد-ايران

چكيده : بسياري از ضايعات دهاني نماي كلينيكي مشابهي دارند. بنابراين بررسي هيستوپاتولوژي جهت ارايه تشخيص نهايي و كنترل كامل ضايعه ضروري مي‏باشد. هدف از اين مطالعه بررسي تطابق بين تشخيص‏هاي كلينيكي و هيستوپاتولوژي در سه گروه از ضايعات دهاني در طي 30 سال (85-1355) در دانشكده دندانپزشكي مشهد مي‏باشد. در اين مطالعه گذشته نگر اطلاعات كلينيكي و هيستوپاتولوژي سه گروه از ضايعات (450 نمونه از ضايعات غدد بزاقي، 1058 كيست ادنتوژنيك و 195 تومور ادنتوژنيك) در طي دوره 30 ساله مقايسه شد. اطلاعات كلينيكي شامل سن و جنس بيمار، مكان ضايعه و تشخيص كلينيكي بود. اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS با ويرايش 15 و آزمون‏هاي t-test و Fisherʹs Exact test تحليل شد. تشخيص‏هاي كلينيكي و هيستوپاتولوژي با استفاده از درصد تطابق و درصد عدم تطابق مقايسه شد. تطابق كلي بين تشخيص‏هاي كلينيكي و هيستوپاتولوژي به ترتيب براي كيست‏هاي ادنتوژنيك ضايعات غدد بزاقي و تومورهاي ادنتوژنيك به ترتيب 3/69%، 1/65% و 7/48% بود. كيست رزيجوال، موكوسل و ادنتوما در هر گروه مورد مطالعه بالاترين تطابق را نشان داد. نتيجه گيري مي‏شود كه در برخي موارد جهت به حداقل رساندن عدم تطابق، ارايه رويكردهاي مناسب و توجه بيشتر به نماي كلينيكي ضايعه ضروري است. با اين وجود ضايعات با نماهاي كلينيكي غيراختصاصي نيازمند تشخيص پاتولوژي هستند.