نسبت فضيلت با سعادت در نظام اخلاقي افلاطون

مكاتب اخلاقي كلاسيك، به ويژه نظام اخلاقي افلاطون، با مشخصه «سعادت‌گرايي» شناخته مي‌شوند. آموزه بنيادين «سعادت‌گرايي» اين است كه مطلوب نهايي انسان، نيل به سعادت است و همه فعاليت‌هاي آدمي در پرتو اين هدف والا، ارج وقرب پيدا مي‌كنند. معمولاً گفته مي‌شود كه فضيلت اخلاقي، راه رسيدن به سعادت را هموار مي‌كند؛ اما نسبت ميان اين دو نيازمند بررسي دقيق‌تري است. در اين مقاله، دو مدل براي ترسيم نسبت فضيلت و سعادت از منظر افلاطون ارايه شده است. بر اساس مدل يكسان‌انگاري، فضيلت و سعادت بر يكديگر منطبق بوده و عين هم تلقي مي‌شوند. در حالي‌كه بر اساس فرضيه كفايت، فضيلت وسعادت دو عنصر جدا از هم هستند كه كسب يكي(فضيلت) مقدمه دستيابي به ديگري (سعادت) است. در آثار افلاطون، مويداتي براي هر دو فرضيه فوق يافت مي‌شود، ولي هيچ‌كدام از آنها، به تنهايي، قادر به تبيين نگرش وي نسبت به اين مسيله نيستند. براي فهم موضع افلاطون در اين خصوص، مي‌بايست به تلفيقي از اين دو مدل، دست يافت.