زنان و اعتماد : مطالعه اعتماداجتماعي زنان تهران

مطالعه حاضر مقوله اعتماد اجتماعي را بررسي مي‌كند كه در جوامع امروزي اهميتي دو چندان يافته ولي حداقل درباره زنان مورد توجه و واكاوي متشابهي واقع نشده است. بسياري از نظريه‌پردازان جامعه شناسي تاكيد ويژه بر نقش روابط در ايجاد اعتماد داشته‌اند و معتقد هستند اعتماد در روابط و تعاملات معنا پيدا مي‌كند، توسعه مي‌يابد و تقويت مي‌شود. در فرهنگ مرد سالار كه با ارزش‌هاي تعصب و ناموس پرستي در هم تنيده است. زنان شريان حياتي حيثيت و آبروي خانواده و مردان محسوب مي‌شوند. لذا مردان از طريق اعمال محدوديت‌هاي متعدد، روابط زنان را در چارچوب ارزش‌هاي خاص خود تنظيم مي‌كنند. ماحصل چنين نظامي محدوديت زنان در برقراري روابط اجتماعي و حضور در عرصه‌هاي مختلف اجتماعي است. اين پژوهش بر آن است تا نقش و تاثير عوامل مختلف نظير سطح روابط و نوع روابط زنان، ناموس پرستي، اعتماد بنيادين و احساس بي‌قدرتي بر اعتماد اجتماعي آنها را مطالعه كند. در اين پژوهش كه به روش پيمايشي انجام شد، حجم نمونه 290 نفر وجامعه آماري، زنان همسردار ساكن در مناطق 3 و 16شهر تهران بود. يافته‌‌هاي پژوهش حاكي از وجود همبستگي معنادار بين متغيرهاي ناموس‌‌پرستي، احساس بي‌‌قدرتي، سطح و نوع روابط بر اعتماد اجتماعي زنان مي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌باشد.