ديپلماسي فرهنگي از دريچه نواشاعه‌گرايي تاثيرات فناوري اطلاعات بر ديپلماسي فرهنگي

ديپلماسي فرهنگي به عنوان يك ابزار كارآمد و قابل انعطاف در سياست خارجي، زمينه ساز ارتقاي سطح مناسبات ميان دولت‌ها و به تبع آن افزايش تفاهم ميان ملت‌ها و ايجاد صلح و ثبات بين‌المللي است. اين ابزار مهم، از طريق گسترش مبادلات فرهنگي- هنري، توسعه همكاري‌هاي علمي- آموزشي، تعامل نخبگان جوامع، آموزش زبان، رفع موانع زباني و...، بسترهاي مناسب درك متقابل جوامع بشري از يكديگر را فراهم مي آورد. امروزه با ناكارآمدي راهكارهاي الزاما «قدرت محور» در حل چالش ها و مناقشات جهاني و برقراري امنيت بين المللي، نياز به استفاده از اين پديده بيش از پيش در ميان دولت‌ها احساس مي شود. اما از آنجا كه با تحولات شگرف در عرصه فناوري اطلاعات و ارتباطات، مفهوم «ديپلماسي فرهنگي» نيز دستخوش تغيير گرديده و متوليان مسايل فرهنگي را ملزم به بازتعريف اين مهم نموده است، ‌مقاله پيش رو بر آن بوده تا ضمن ارايه تحليلي بديع از دگرگوني در وضعيت نقل و انتقال پديده هاي فرهنگي، با نگاهي معطوف به تحولات عصر حاضر و لحاظ نمودن مولفه هاي تكنولوژيك، آرايشي جديد از يك ديپلماسي فرهنگي كارآمد را به معرض نمايش گذارد و بدين‌مننظور، با معرفي رهيافتي ابتكاري و روزآمد، برگرفته از مكتب اشاعه-گرايي؛ (نواشاعه گرايي)، به اين مقوله پرداخته و تاثير متغيرهاي نوين بر ديپلماسي فرهنگي را در چارچوب اين تيوري مورد ارزيابي قرار داده است. بررسي نقش دولت‌ها در مراودات فرهنگي، كاركرد پارامتر قدرت در اشاعه فرهنگ‌ها و لزوم توجه به حفظ توازن در استفاده از ابزارهاي فرهنگي. به‌منظور اجراي بهينه سياست خارجي و كسب منافع ملي، ازجمله مباحث ديگر اين پژوهش است.