اثر تمرينات استقامتي بر ريزساختارهاي بافت استخواني اپيفيز فوقاني درشت‌ني موش‌هاي صحرايي اواركتومي‌شده

Effects of endurance exercises on microarchitecture of proximal tibia in ovariectomized rats

زمينه: تمرينات استقامتي مي‌تواند چگالي استخوان‌هاي متحمل وزن را در انسان و حيوان تغيير دهد، اما تاثير آن بر ريزساختارهاي استخوان كاملاً مشخص نيست. هدف اين مطالعه تعيين تغييرات اسكلتي ناشي از دويدن استقامتي روي نوارگردان در موش‌هاي بالغ اوراكتومي‌شده بود. روش‌ها: 27 سر موش صحرايي ماده بالغ نژاد اسپراگ دالي به دو گروه 9 تايي تجربي و كنترل تقسيم شدند و 9 سرموش ديگر جهت تعيين مقادير پايه كشته شدند. گروه تجربي، پروتكل دوي پيشرونده را به‌مدت 8 هفته، با سرعت 20-12 متر در دقيقه، به‌مدت 59-10 دقيقه و 5 جلسه در هفته اجرا كردند. ريزساختارهاي بافت استخواني متراكم و اسفنجي اپيفيز بالايي استخوان درشت ني با دستگاه آناليز تصويربرداري نيمه‌اتوماتيك اندازه‌گيري شد. داده‌ها با آزمون t در سطح 05/0 > P تحليل شد. يافته‌ها: دويدن روي نوارگردان باعث افزايش معنادار فاصله بافت اسفنجي و همچنين ضخامت و حجم بافت‌هاي استخواني متراكم و اسفنجي اپيفيز بالايي استخوان درشت ني شد. همچنين تنها تفاوت ضخامت و فاصله بافت اسفنجي در گروه تمرين در مقايسه با گروه كنترل معنادار بود. نتيجه‌گيري: اواركتومي با كاهش ريزساختارهاي بافت استخواني متراكم و به ويژه اسفنجي در استخوان‌هاي متحمل وزن بدن همراه است. به‌علاوه، افزايش استحكام ناشي از تمرين استقامتي احتمالاً به واسطه تغييرات ريزساختارهاي بافت استخواني است.