شيوع ديابت در بيماران مبتلا به عفونت HIV و HCV در استان كرمانشاه

Prevalence and coexistence of diabetes in HIV,HCV and HIV/HCV co-infection in kermanshah-iran

زمينه: در كنار عوامل متعدد عوامل مستعدكننده بروز ديابت نوع دو، هپاتيت مزمن C، عفونت همزمان HIV وHCV و مصرف داروهاي آنتي‌رتروويرال، به‌خصوص رژيم‌هاي حاوي مهاركننده پروتياز نيز ممكن است زمينه‌ساز بروز ديابت باشند. مطالعه با هدف تعيين شيوع ديابت در بيماران مبتلا به عفونت HIV و HCV انجام شد. روش‌ها: در اين بررسي توصيفي تحليلي (مقطعي) به روش آسان و در دسترس، اطلاعات موجود در پرونده باليني150 بيمار HCV مثبت، 50 بيمار HIV مثبت و 90 بيمار مبتلا به عفونت همزمان HIV/HCV تحت پوشش كلينيك‌هاي تخصصي هپاتيت و مركز مشاوره بيماري‌هاي رفتاري دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه درسال 1387 جمع‌آوري گرديد. بيماراني كه در دو نوبت، قند خون ناشتاي FBS بيشتر يا مساوي 126 و يا قند خون راندوم BS بيشتر يا مساوي 200 داشتند ديابتيك در نظر گرفته شدند. اطلاعات به كمك نرم‌افزار SPSS و آزمون‌هاي آماري مربع كاي و فيشر تحليل شد. يافته‌ها: شيوع ديابت در بيماران مبتلا به عفونت HCV 7/2، در بيماران مبتلا به عفونتHIV 4 و در بيماران مبتلا به عفونت همزمان HIV/HCV 2/2 درصد بود. هيچ‌يك از متغيرهاي سن، جنس، سطح آنزيم‌هاي كبدي، مصرف تزريقي مواد مخدر، CD4، درمان آنتي‌رتروويرال و اينترفرون عامل خطرساز ديابت نبودند. نتيجه‌گيري: به‌نظر نمي‌رسد هپاتيت C زمينه‌ساز بروز ديابت باشد. ممكن است عواملي مانند اختلاف در ميانگين سني و اندكس توده بدني (BMI) دليل كم تر بودن بروز ديابت در اين بيماران در مقايسه با جمعيت كرمانشاه باشد. همچنين ابتلا به عفونت HIV و عفونت همزمان HIV/HCV و دريافت داروهاي آنتي‌رتروويرال هم با افزايش خطر بروز ديابت همراه نبود.