راهبردهاي انتظامي در جغرافياي سيستان و بلوچستان

امروزه امنيت و توسعه لازم وملزوم يكديگرند. يعني بدون امنيت امكان عمليات توسعه و سرمايه‌گذاري، رفاه، ارتقاي فرهنگ و سطح اقتصادي ميسر نيست و اگرتوسعه نباشد امنيت پايدار وجود ندارد. اگر امنيت با قدرت نظامي، انتظامي و اطلاعاتي حاصل شود، بسيار شكننده‌ خواهد بود. بنابراين توسعه، براي ايجاد يك امنيت پايدار مردمي، مكمل امنيت است. اما اگر تامين امنيت در هر منطقه‏اي بدون توجه به مولفه‏هاي جغرافيايي باشد، مطميناً آن امنيت كامل تامين نخواهد شد و با كوچك‏ترين بحراني، متلاشي مي‏شود. در حقيقت جغرافيا استعاره‏اي از سياست است و بسياري از تصميم‏هايي كه سياستمداران اتخاذ مي‏كنند با توجه به شرايط جغرافيايي و بر پايه شرايط جغرافيايي كشورشان مي‏باشد. به عبارت بهتر تصميم سياسي در يك محيط جغرافيايي اتخاذ مي‏شود و در نتيجه تصويري از واحدهاي سياسي توسط جغرافي دانان ارايه مي‏شود. يك سياستمدار نتوانسته بدون داشتن يك ديد كلي از جغرافياي سياسي و يا ژيوپليتيك در برخورد با مسايل جهاني و يا منطقه‏اي و محلي به راهكارهاي مطلوب برسد. اين مسيله در خصوص كشور ايران كه داراي شرايط خاص و منحصر به فرد جغرافيايي (خصوصاً منطقه جنوب شرقي) مي‏باشد نمود بيشتري مي‏يابد. در واقع اتخاذ هرگونه راهبردهاي امنيتي انتظامي دراين منطقه بدون توجه به مولفه جغرافيايي كارايي نخواهد داشت. مقاله حاضر به بررسي و ارزيابي سه فرضيه پرداخته و اطلاعات مورد نظر به شيوه كتابخانه‏اي گردآوري و به روش توصيفي تحليلي، تجزيه و تحليل شده است.