سعادت از نظر ابن سينا

Happiness from Ibn Sinaʹʹʹʹs (Avicenna) point of view

ابن سينا سعادت را به مطلوب بالذات و غايت لذاته تعريف مي‌كند. او سعادت را از يك حيث به دوقسم 1. سعادت در قياس با قواي مختلفي نفس و 2. سعادت در ارتباط با خود نفس تقسيم مي‌كند. او از جهت ديگر، سعادت را به جسماني (بدني) و روحاني (نفساني) تقسيم مي‌كند و بر اين باور است كه سعادت روحاني اصل و سعادت جسماني فرع است. هم‌چنين از حيث ديگر، سعادت را به مطلق و مقيد تقسيم مي‌كند و مدعي است كه سعادت و شقاوت مطلق در دنيا قابل حصول نيست. و در نهايت، در پاسخ به پرسش چيستي سعادت قصوي و امكان دست‌يابي به آن در دنيا، سخن مي‌گويد. گرچه بوعلي در آثار متعددش درباره ملاك دست‌يابي به سعادت عظمي به گونه‌اي متفاوت اظهارنظر مي‌كند، اما اين وجوه مختلف قابل جمع هستند و در مورد امكان دست‌يابي به سعادت قصوي در دنيا، بر اين باور است كه اين امر در دنيا دست‌يافتني نيست.

Avicenna has presented some divisions of happiness: at the first he defines it as favorite thing per se (intrinsically), and goal in itself. He divides also happiness in one respect into two kinds; the first one is happiness in relation to different powers of soul, and the other is happiness in relation to soul itself. From the other viewpoint he divides happiness into bodily and spiritual and believes that spiritual happiness is original. He also divides happiness into absolute and restricted and maintains that we are not able to attain absolute happiness and adversity in this world. By the way, we should mention that although Ibn Sina asserted in his various writings, differently about criteria of acquisition to great happiness, there are sympathy between them and this ideas could understand essentially in the same meaning. He believes that final happiness and prosperity could not be drivable in this world.