آموزش علوم پزشكي در ايران باستان

Medical Education in Ancient Persia

مقدمه: آموزش بخش بسيار با اهميت سيستم‌هاي پزشكي ملل مختلف را تشكيل مي‌دهد كه در مورد برخي تمدن‌ها مورد تحقيق قرار گرفته است. در اين پژوهش سعي شده است تا از ميان اطلاعات و منابع موجود طرحي كلي از آموزش پزشكي در ايران باستان (از آغاز تا 637 ميلادي) ارايه شود. روش‌ها: در اين پژوهش با مطالعه آثار مرتبط با ايران باستان اعم از نوشته‌هاي ايراني باقيمانده نظير اوستا و دينكرد و يا آثار به جاي مانده از ساير اقوام كه تاريخ ايران را به رشته تحرير در آورده‌اند و نيز به وسيله اسناد مربوط به مناطق باستاني كشور، و نيز با بررسي پژوهش‌هاي مورخين و انديشمندان متاخر اطلاعات لازم جمع‌آوري شده و با دسته‌بندي اطلاعات، طرح كلي از آموزش علوم پزشكي در ايران باستان ارايه گردد. نتايج: با بررسي و جمع بندي مطالب موجود طرحي از آموزش پزشكي در ايران باستان شامل: خط: عنصري مهم در علم‌آموزي، دانش پژوهي و آموزش عمومي در ايران باستان، مكاتب پزشكي، موسسات، دانشگاه‌ها و مدارس پزشكي و شاخه‌ها و حيطه‌هاي آموزش پزشكي، ارايه شد. نتيجه‌گيري: با نگاهي اجمالي به اسناد برجاي مانده به خوبي اهميت دانش و آموزش آن حتي از دوران كودكي ميان ايرانيان از روزگاران باستان مشخص مي‌شود. بي ترديد اين توجه و اهتمام در آموزش و به خصوص آموزش پزشكي به عنوان شاخه‌اي از آن، يكي از رمز‌هاي پويايي فرهنگ و تمدن ايران زمين در طول تاريخ است.

Introduction: Historically, education is the prominent part of medical systems of different cultures. It has been surveyed in some cultures. In this study, we tried to uncover educational practices applied and present a sketch of medical education in ancient Persia (from beginning to 637 AD) based on the available evidence. Methods: In this study, old Persian scripts and other written documents like Avesta, Dinkerd, histories of Herodotus and Cyropedia and also recent literature were studied tocome up with a sketch of medical education in ancient Persia. Results: The pattern of medical education in ancient Persia was presented based on (a) handwriting- a principle for education, (b) public education in ancient Persia, (c) schools of medicine in Persia, (d) organizations and medical centers; and (e) medical fields. Conclusion: The importance of knowledge and education among ancient Persians can be observed even in their early childhood education.This attention to education ,and especially to medical education, has been an important key feature of Persian culture and its dynamic civilization.