تحليل فرهنگ سياسي در ايران معاصر بر اساس رهيافت گفتماني

براساس نظريه گفتمان مهمترين هدف اين نوشتار بررسي فرايند تحولات گفتماني در فرهنگ سياسي ايران معاصر و به خصوص دهه‌هاي پنجاه، شصت و هفتاد هجري شمسي مي‌باشد. بر مبناي نظريه گفتمان، فرهنگ سياسي از ثبات و پايداري برخوردار نيست و جلوه‌هايي از رابطه سامان‌مند، با قدرت را منعكس مي‌سازد. از آنجايي كه ساختار و كارگزاران قدرت تغيير مي‌يابد بنابراين فرهنگ سياسي نيز مي‌بايست چنين تحولاتي را در درون خود بازآفريني نمايد و اين وضعيتي است كه بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش در ايران معاصر اتفاق افتاده است.